คำแปล      : อนุสัญญาเกี่ยวกับหลักการและสิทธิสี่ประการตามปฏิญญา

คำอธิบาย  : คณะประศาสน์การของ ILO กำหนดให้อนุสัญญาแปดฉบับเป็นพื้นฐานในเรื่องสิทธิต่างๆ ของคนทำงาน
โดยไม่คำนึงถึงระดับการพัฒนาของประเทศสมาชิกแต่ละประเทศ สิทธิเหล่านี้คือพื้นฐานสำคัญของเงื่อนไขอื่นๆทั้งหมดเพราะให้กรอบการดำเนินงานที่จำเป็นเพื่อสร้างสภาพการทำงานที่ดีขึ้นสำหรับลูกจ้างแต่ละคนและลูกจ้างเป็นหมู่คณะ
อนุสัญญาดังกล่าวคือ
• อนุสัญญาว่าด้วยเสรีภาพในการสมาคมและการคุ้มครองสิทธิในการรวมตัวกัน ค.ศ. 1948 (ฉบับที่ 87)
  (Freedom of Association and Protection of the Rights to Organise Convention, 1948, No. 87)
• อนุสัญญาว่าด้วยการปฏิบัติตามหลักการแห่งสิทธิในการรวมตัวกันและการเจรจาต่อรองร่วม ค.ศ. 1949
  (ฉบับที่ 98) (Right to Organise and Collective Bargaining Convention, 1949, No. 98)
• อนุสัญญาว่าด้วยการเกณฑ์แรงงานหรือแรงงานบังคับ ค.ศ. 1930 (ฉบับที่ 29)
  (Forced Labour Convention,  1930, No. 29)
• อนุสัญญาว่าด้วยการยกเลิกแรงงานบังคับ ค.ศ. 1957 (ฉบับที่ 105)
  (Abolition of Forced Labour Convention, 1957, No. 105)
• อนุสัญญาว่าด้วยอายุขั้นต่ำที่ให้จ้างงานได้ ค.ศ. 1973 (ฉบับที่ 138)
  (Minimum Age Convention, 1973, No. 138)
• อนุสัญญาว่าด้วยการห้ามและการดำเนินการโดยทันทีเพื่อขจัดรูปแบบที่เลวร้ายที่สุดของการใช้แรงงาน
  เด็ก ค.ศ. 1999 (ฉบับที่ 182)(Worst Form of Child Labour Convention, 1999, No. 182)
• อนุสัญญาว่าด้วยค่าตอบแทนที่เท่าเทียมกันสำหรับลูกจ้างชายและหญิงซึ่งทำงานมีค่าเท่ากัน ค.ศ. 1951
  (ฉบับที่ 100) Equal Remuneration Convention, 1951, No. 100)
• อนุสัญญาว่าด้วยการเลือกปฏิบัติในการจ้างงานและอาชีพ ค.ศ. 1958 (ฉบับที่ 111)
  (Discrimination (Employment and Occupation) Convention, 1958, No. 111)